Sjokket har komt!

Dagen før heimreise begynte tankane å gå virkelig, eg hadde i tillegg mykje mindre smertestillande, og var ikkje like mykje påvirka av dei. Tårene begynte å trille, tankane på alt som kunne ha hendt, tankane på at eg gruglede meg til å komme heim og savnet etter barna. Eg gruglede meg fordi eg ville ikkje føle samme trygghet heime, som på sjukehuset. Eg blei servert mat heile tida, no må eg be Kenneth om å lage til meg, nett som at han ikkje har nok å ta seg til med 2 små og hus. Han har fått eit barn til å stelle med. 

Eg kom heim etter nokon timar i Førde, noko av det dummeste eg har gjort grunna eg trudde eg klarar alt, eg blir fortere sliten og når eg blir sliten no er eg tom! Turen heim i bil satt eg gøymt bak jakka mi, orka ikkje å sjå, det snødde og var glatt, eg var livredd. Då me kom heim hjalp Kenneth meg inn, men alt gjekk ikkje etter planen, eg skulle hoppe på mitt friske bein opp trappa, men datt og landa halvvegs oppå den vonde foten. Eg var livredd det hadde skjedd noko i kneet, for det knaste litt. Eg roa meg ned på sofaen etter ei stund og Askepott(pusen) kjem inn og ser meg for første gang. Ho kjem opp og legg potene på kneet der eg har vondt. Ho ligg aldri oppå meg, alltid på teppe attmed. Ho viste og skjønte med ein gong kor matmor trengte pleien mest. Dyr altså!!<3



Tårene rant fleire gonger på fredag og lørdag. Ingenting skulle til før dei kom, men det er godt og. Det er godt å kjenne følelsane igjen. 

Etterkvart blei eg rastløs på lørdagen, er ikkje skapt til å ligge i ro heile tida. Så eg trilla rundt og rydda vekk resten av jula, og gjorde daglegdagse ting. Gleden var stor då eg klarte å trille rullestolen over kanten frå gangen til stova! Den hadde eg lurt litt på korleis eg skulle klare, men å ta litt fart og rygge over var tingen:) 



Kroppen er sliten og eg kan jobbe i 5-10 min, så er det tid for pause. Eg begynner å skjønne kor mykje eg kan utsette kroppen for. Dette tar tid, og eg MÅ lære meg å være tolmodig! 

 

Takk for at du leste!

6 kommentarer

Stine Tokle

17.01.2016 kl.18:44

uffa.. Masse god bedring til deg <3 Ha en super søndag videre <3

Melinda

17.01.2016 kl.18:54

Stine Tokle: Tusen takk!!

Kristine

17.01.2016 kl.20:40

Du har fått deg en knekk, men du er flink og sterk. Og det er kun en vei å gå når en ligg så langt nede; og det er opptatt. Å veit du hva?! Du har god tid😉 så lytt til kroppen og følelsene å ta den tida du treng. For du har heile livet foran deg. Jobben kan vente, den "normale" hverdagen kan vente, andre kan også vente på at du kommer deg. Ingenting spring fra deg. Du bare nøster det opp igjen når du er sterk nok. Ta vare på deg selv og dine❤

Melinda

17.01.2016 kl.21:31

Kristine: Tusen takk for utrulig fine ord, det varmer så utrulig mykje!!

Helen

17.01.2016 kl.23:29

Det er ikkje lett å vere den som skal ta i mot hjelp. Det er ikkje lett å sjå at nokon får meir å gjere for di ein ikkje er i stand til å hjelpe til. Men, eg trur at du veit at alle vil at du skal komme deg sakte tilbake. Sjølvsagt skal ein presse seg litt, men det er berre litt no i starten. Styrken kjem berre du lèt den ta tida til hjelp. Hugs også at du har ein familie og ein pus som er veldig glad for at du er heime.

Melinda

17.01.2016 kl.23:55

Helen: Nei, du har heilt rett i det å ikkje ville ta imot hjelp. Vil ikkje være til bry. Det ordner seg sakte men sikkert. Begge barn skal i bhg, så eg og Kenneth får litt rolig tid på dagen. Eg tørr ikkje være åleine i mange timer endå, så det er godt å ha Kenneth heime litt til:)

Skriv en ny kommentar

Melinda

Melinda

29, Voss

29 år, frå Voss, bur på Jølster. Karrieremamma, driv frisørsalongen Floke Jølster og har to søte små jenter. Interesser: Frisør, interiør, trening, helse og miljø.

Kategorier

Arkiv

hits