hits

Eit år sidan...

Ein travel desember er over, det har vært mykje jobbing no når eg er 100% tilbake og eg nådde det akkurat til julerushet begynte:)

Me starta jula med den årlege Førjulskosen med pepperkakehuspynting, som alltid er like kjekk, og det blir fleire og fleire som kjem for kvart år.

Då julaften endelig kom senka roen seg, den blei feira hjå svigers, som lage den koseligaste jula alltid. Me var mange samla og dagane etterpå var rolege innedagar, då været ikkje var så mykje å skryte av. Men både vannkoppar og influensa kom til oss og, som mange andre her. Men, no er no det unnagjort.

1. Nyttårsdag rydda me jula vekk, og både eg og Kenneth følte me rydda vekk den tunge 2016 vekk frå skuldrene. Heile året har vært spesielt, og me har snakka mykje, det har vært mange tårer og følelser. 1. Januar var det 1 år sidan ulykka, og dagen gjekk i berg og dalbane. Eg fulgte med på klokka heile dagen, no var me på veg, no skjedde ulykka, no blei eg sendt i helikopteret, no blei eg operert....Eg skjønnar at det er mange som opplever ulykker og syns eg legg for mykje i det, men for oss er dette noko som har brent seg fast. Mykje av grunnen trur eg, er at det var så mange tilfeldigheter til at det kunne endt så utrulig mykje verre. Me sett så vanvittig pris på at det gjekk som det gjekk.

Eg ønsker dette året så inderlig velkommen, og ber om at det blir eit rolig år med mykje fint som skjer. No er det berre å jobbe på, få salongen opp der den var i 2015. Sjekk forresten ut januartilbudet til Floke Jølster, der kan du virkelig gjere eit kupp og eg håpar du vil ta turen innom:)

Om det ikkje har vært nok som har skjedd i år, måtte me toppa da med huskjøp og:)

Ei veke etter at Madeleine kom heim frå sjukehuset, fekk me nyss om eit hus som var til salgs som passa oss veldig bra størrelsesmessig. Det var og gåavstand til skule så det var jo berre heilt topp. Me har hatt ein del nedturar når det gjeld kjøp av hus, det er mange som har vært på visning som er interessert og deg blir for dyrt. Me måtte jo berre prøve denne gangen og, sjølv om me var sletne og helst berre ville slappe av denne sommaren. Me reiste i banken og gjorde oss klar med alt papirarbeid og reiste på visning i midten av juli. Me var dei einaste på visning denne gangen og dei einaste som la inn bud! Det var berre meiningen at det skulle gå vår veg:)

Me fekk nøkkelen ei veke før skulestart, og stod på den veka med oppussing og innflytting, og hadde vår første natt i huset natt til første skuledag. Det bobla over av glede for førsteklassingen vår. Me malte alle rom i første etasje og heiv ut badekar og fiksa litt på badet. Skulle ha gjort så mykje meir, men det får me ta seinare. Golv på kjøkken og stove skal skiftast, kjøkken skal malast og badet skal bli heilt nytt. Første prioritet er golvet, som er utruleg vanskelig å holde reint og er mykje riper i.

Men alt i alt er me superfornøgd med at me endelig har fått oss eige hus, med meir plass. 4 soverom er jo berre heilt maks! Endelig har ungane eige rom, det trengtes for Madeleine sin del ihvertfall.

Legens oppfatning.

Mykje har skjedd sidan sist innlegg, Madeleinen min er ihvertfall i storform og nyter å være smertefri og det nye livet som skulejente. Eit lykkeligare ansikt skal ein leite lenge etter!

Ho elsker å gå på skulen og er dyktig og lærevillig. Hadde ho ikkje fått den nødvendige operasjonen, hadde skulestart vært ein negativ opplevelse. Er ikkje sikkert det hadde blitt så mykje skule i det heile.

Min situasjon er litt annleis. I april var eg på kontroll og der sa dei at bruddet i leggen var grodd og det kunne gå lang tid til neste kontroll. I oktober var eg på ny kontroll, då sa overlegen at bruddet var ca 60% grodd!! Ikkje rart eg har gått med smerter!! Så på torsdag blir det operasjon, der eg skal ta ut skruene i kneet, slik at det blir meir press på bruddet. Forhåpentligvis er eg tilbake på jobb neste mandag. Har ikkje tid til sjukemelding i desse travle tider på jobb:)

Godt å få svar på kvifor ein har vondt, men ein blir og forbanne på dei forskjellige tilbakemeldingane ein får frå forskjellige legar. Eg har og sagt frå første stund at skruene i kneet gjer vondt og at dei beveger seg. Det har vært ganske tydelig, då ein kul blir større og større på framsida av kneet der skrua ligg. Turnuslegen i april meinte dei stod i ro, mens overlegen sa no, at dei klart har bevege seg og irriterer inni kneet.

Så kva skal ein tru på når ein går til legen? Har alle så forskjellig oppfatning av ting? Det var jo heller ikkje ein lege som hadde lik oppfatning av kva som var best for Madeleine av dei legane me møtte på...

Har dei klart å fikse det no?

Endelig har godjenta fått hjelp! Endelig føle eg me har blitt tatt på alvor!

Madeleine har vært 2 veker på Haukeland for behandling for nakken sin. Det var ein virvel i nakken som var vridd(50 grader feil veg), og den går ikkje tilbake av seg sjølv, noko FSS og Haukeland trudde dei første vekene etter ulykka. Men sidan det har gått så lang tid sitt virvelen godt fast, og fleire behandlingar har ikkje fått den tilbake.

Det første Haukeland ville prøve var nakkestrekk. Denne skulle ho ligge i i 24 timar, då i narkose. Altså 24 timar i narkose! 😬 Må sei mammahjerte var bekymra. Då var planen at virvelen skulle hoppe tilbeke i riktig stilling. Etter strekken, prøvde kirurgen å tvinge den på plass, men etter ei stund skjønte han at dette ikkje hadde hjelpt og virvelen var i samme stilling som den har vært i, i snart 6 mnd.

Då dette ikkje fungerte, blei det planlagt operasjon, der dei skulle stive av virvelen ved hjelp av skruer. Dei klarte å vri virvelen frå 50 grader til 20 grader, og skrudde den fast. No skal ho gå med nakkekrage i 3 mnd, og skruene skal ikkje takast ut i det heile.

Det er ei veke sidan ho opererte og ho fekk komme heim allerede på mandag. Utviklinga hennar er stor, det er så godt å få tilbake den gode sprudlende Madeleine! No må me faktisk roe ho ned då ho helst ikkje bør hoppe o.l., må altså være litt forsiktig. Madeleine stod å hoppa og spring fram og tilbake og er så glad for at ho endelig klarar dette. Ho er i ekstase over å ikkje ha smerter lenger😀 Tenk å gå med store smerter i nakken i 6 mnd!!

Kirurgen meiner ho ikkje kjem til å merke så mykje til dei 20 gradene, for barn tilpassar seg lett og at ho kjem til å få eit smertefritt liv😀 Han meinte og at dette var siste utveg og alternativet var å ikkje gjere noko. Men for oss var ikkje det noko alternativ. No skulle det bli slutt på smertene og ønsket om at ho skal få gjere ting ho har lyst til er stort. Så sjølv om risikoen var stor med operasjonen, var det vel verdt det.

Endelig skal ho få ri, sykle, hoppe på trampoline, springe rundt og være ei normal jente!

Bitterheten over at det har tatt så lang tid, er der. Ho skulle fått hjelp for lenge sidan, det er då mulig at ho ikkje hadde trengt operasjon. Rutinane skal me gå igjennom med alle som har vært involvert for at dette ikkje skal skje nokon andre.

Det er mange som har spurt korleis det går med jenta vår, og det varmar med all omtenksomheten! Eg sjølv arbeidar fortsatt berre 30%, men håpar at frå august av øker eg meir i stilling. Det er fortsatt foten som er problemet, men det går framover og den toler meir og meir.

Takk for at du leste!

Eit steg fram, to tilbake....

Gipsen på handa er av!!:) Ferdig med kløe og ubrukelig hand. No skal den trenast opp og eg håper for guds skyld den blir lika god som før, med tanke på jobben. Det eg ikkje hadde forberedt meg på var at eg skulle operere ut to stenger som har holdt alt på plass inne i handa og dette skulle bli gjordt med minimal bedøvelse. Redselen tok over hånd då dei skulle begynne og plutselig låg eg der å tutgrein der maskara og snørr rant!! Kva legen tenkte må gudane vite, FLAUT!

Eg kan stå på beina, og det er bra. Tørr ikkje å ha for mykje tyngde på den vonde foten, og kneet har begynt å bli værre. Skruene har begynt å irritere og må snart ut. Hadde meg ein tur på sjukehuset i går grunna mykje smerte og som og kunne være fare for blodpropp! Heldigvis var det ikkje det og eg slapp ut av sjukehuset etter mykje om og men. Var godt eg fekk komme heim, så eg får våkne opp til 6 årsdagen til vetlejenta i lag med ho. Vil ikkje gå glipp av endå ein bursdag der eg ligg på sjukehuset. Eg må ta det endå meir med ro framover og må øke smertestillande igjen. Så dette var eit lite tilbakesteg, og føles ganske kjipt.

Eg skal tilbake 100% i jobben min etterkvart, (men akkurat no ser det ut til at eg blir endå lenger vekke) og utvikle meir og gjere den beste jobben. Eg brenn for det eg gjer og eg har store planar. Det er jo egentlig heilt sjukt. Er det ikkje stort nok at du driv din eigen frisørsalong, tenker du kanskje. Eg vil noko meir med det eg driv med og sjølve frisørbiten er ein ting, men kampen om eit reinare og meir miljøvennleg og allergivennleg drift i bransjen er noko eg vil jobbe meir med.

Så det er spennande å sjå kva framtida kan bringe:) Eg har mine mål, men akkurat no det neste halvåret er å bli heilt frisk!

Takk for at du leste!

Feiringa som var så etterlengta, men blei den som forventa?

Helga skulle være full av glede, kaker og presangar. Feiringa eldstejenta har sett fram til i nesten 2 år. Feringa av 6 års dagen!! I fjor kunne ho ikkje skjønne kvifor ho ikkje berre kunne bli 6 år, det var så bortkasta å bli 5 år, for då kunne ho ikkje begynne på skulen. Helga har vært fin, men Madeleine har hatt det tøft. Ho hadde lyst til å leike med jentene som kom og skulle feire. Mens dei sprang rundt og hadde tikken, kom ho bort til meg og sa: ,,mamma, eg kan ikkje være med, eg må sitte". Mammahjerte knuste. Ho satte seg ned og holdt i hovudet som gjer så vondt. Hovudverken kjem oftare og er lengre. No varer den nesten konstant. Nakken er stiv og ho bevegar hovudet lite. Ho våknar fleire gongar om natta og berre grin for det gjer så vondt. Ho våknar og av mareritt, mareritt av at mamma og pappa skal dø. Det kjem oftare no.

Me begynner å bli godt sletne alle mann, sletne av å ha vondt av jenta vår. Dei neste vekene blir det heldigvis fleire som skal hjelpe. Me ser fram til det.

Skuldfølelsen min kjem meir og meir, ihvertfall i forhold til Madeleine, ein blir påmint kvar einaste dag sidan ho har store smerter. Og det er forferdelig å vite at eg er den som har forårsaka desse smertene. Ja, eg veit det ikkje er min feil, men det føles slik allikavel. Dei siste dagane har tårene og komt, eg er så lei meg for alt den lille jenta har gått igjennom. Ho huskar alt og ho ein tenkar og grublar. Ho fortell og ho spør, ho er så voksen oppi det heile når ho snakkar om det, alt for voksen. Ho må på eit eller anna vis få ut den redselen ho skjuler så godt. Det er lov å være redd.

Ulykka kjem i tankane oftare no, tankane om kva som kunne ha hendt og det vetle eg huskar går i reprise om igjen og om igjen. Eg skal til Voss på fredag og kjøre samme veg som sist.

Eg gruar meg.

Det er godt ungane ikkje skal være med denne gongen. Eg har sikkert nok med meg sjølv denne gongen.

Som de ser, så er Frost den store tingen:) Det er Elsa kjole, Anna kake, bukse, gensere, jakke, smykke, paraply, briller, bøker, neglelakk og eg veit ikkje kva. Det var få ting som ikkje var frost relaterte presangar:) Og ho elska da!!!:) Det er då det er så godt å sjå augene lyse opp!! Dagen hennar er egentlig på onsdag, så det ventar nokon pakkar til. Eg har bestillt forskjellige ting som tok visst litt lengre tid i posten enn eg hadde rekna med. Men det kjem no fram akkurat i tide. Det er ikkje Frost relatert;) Men eg veit ho kjem til å bli ekstremt glad, for dette har ho virkelig ønskt seg.

Kjenner det er vanskelig å være mamma no, ein har så lyst til å gi ho heile verden. Eg har lyst til å gi ho alt ho ønsker seg, berre for å sjå gløden i augene og det gode smilet igjen.

Aurora er den som får oss til å tenke på andre ting, vår vetle ramp som samtidig er så omtenksom og skal hjelpe mamma og Madeleine. Det er så godt å ha denne vetle gledesprederen som og dei siste to mnd har gått frå å sei 3 ord, til å repetere alt me seier:)

Etter at feiringa var ferdig i går kapulerte minstemann kl 17 på sofaen, og me bar ho i seng rett og slett, og ho tok kvelden allerede då. Det tar på for liten og stor med fest:)

Eg vil og gi litt gratis reklame til Ferske smakar i Førde som lagar dei deiligaste og finaste kakene. Madeleine har fått kake i presang av oss dei siste tre åra, og det er prinsessekake som er det store. Eg er ikkje så flink til å bake sjølv, så litt lettvint å berre bestille og dei tar alle utfordringa me har gitt dei på strak arm:) Og ikkje minst så syns eg sjokoladekaka deira er heilt fantastisk!!

Så, blei feiringa slik Madeleine hadde sett for seg? Nei, den blei ikkje det. Men eg trur ho hadde ein kjempefin dag i lag med venninnene sine. Og kunne stolt vise den fine kaka og gi godteposer. Ho var glad for alle dei fine gavene, og koste seg med å få oppmerksomhet, sjølv om ho stort sett var veldig stille og rolig.

Takk for at du leste!

Framgang!

Vekene etter at eg kom heim frå sjukehuset har stått litt stille på framgangen, men har hatt fysio innom fleire gongar i veka og har fått øvelsar eg skal gjere sjølv. Bevegeligheten i ankel og kne har ikkje endra seg så mykje. Ting har stått stille.

For eit par dagar sidan kjente eg for første gong at eg hadde kontroll over bevegeligheten i tærne, og kunne bevege dei like langt opp som den andre foten! Gleden var stor!!:) I går var fysio på besøk igjen og me kunne begge konstantere med at kne og ankel har hatt stor framgang sidan forrige veke. Eg fekk på meg sko for første gang på den brukne foten, og skulle prøve å gå med preikestolen. Eg får legge ca 15-20kg trykk på foten.

Snart er det ny kontroll, og det hadde vært supert å fått av gips på handa, så eg kan begynne å gå krykker. Blir lettare å komma seg ut av huset. Målet er fortsatt å komme tilbake i jobb den 4.april, om det er for fullt med da samma, veit eg ikkje så det må eg sjå ann.

Eit anna mål er at eldstejenta blir bra snart. Det går så opp og ned, dagane er fine, men kveldane og nettene er verre, då kjem smertene i nakken. Det er mykje psykisk som ligg under, mykje sinne og tankar som ligg bak. Ho fekk med seg alt og såg alt, klart bildene sitter i og tankane går på ei snart 6 år gammal jente.

Dagane går, men dei går fort. Slappar mykje av, men kunne ønskt eg kunne ha gjort fleire ting, er litt låst i heimen kan ein sei. All ære til rullestolbrukarar om vinteren. Er absolutt ikkje lett å komme seg fram.

Litt energi i dag:)

Første dag der eg har litt energi, det har eg ikkje hatt på lenge, då får eg endelig ordna ein del ting. Er så lett å utsette ting. Har endelig fått avbestilt alt av kontolltimer hjå Haukeland og alt blir overflytta til Førde, kjem meg ikkje til Bergen så lett berre for ein dag. Ekstremt mykje reising for 1 time med kontroll, syns eg. 

Ellers har eg fått satt på ein vaskemaskin og rydda kjøkkenet, då håpar eg mannen blir glad når han kjem heim:) Men det føles godt å få hjelpa til litt, når ein ser kor sliten han er.

 



Fotografen Madeleine er heime for tida, nakken hennar blir verre og verre og me lurar litt på kva me skal gjere snart. Er ikkje kjekt å berre stappe i ho smertestillande og la det gå sin gang, når ho blir verre. Har blitt tipsa om forskjellige ting, og eg har prøvd å ringt rundt, men er det er ein slik dag der ingen tar tlf. Kunne ikkje ha blitt meir irritert snart, det skal seiast at lunta er ekstremt kort for tida, har nok litt med lite energi å gjere. 

Nokon som har tips til stiv nakke?


Vetle fanten med snikfotografering:)

Samle krefter!

Denne veka har gått i eit, det har vært ein avtale kvar dag. Eg fann ut at eg måtte avlyse turen ti fysio på Skei på fredag, men gleden var stor då ho kunne ta turen heim til meg. På torsdag fekk eg ein skikkelig knekk, og tårene kom og gjekk og eg har aldri kjent meg så sliten før. Ja, eg har nok tatt på meg for mykje, men føler eg må få i gang hjulene på salongen før eg klarar å slappe av. Rekningane stoppar ikkje opp. Det skal bli godt å få hjelp der borte, og det skal bli godt å bli fleire og når eg er tilbake i jobb, så eg kan roe ned litt på dagane, til no har eg jobba 12 daga, 2 daga fri. Framover skal eg ha meir fokus på familien og være meir heime med dei. 

Denne helga har eg ikkje hatt ein einaste avtale og berre slappa av med familie, har komt ein del besøk som berre har vært kos. Eg har brukt helga på å samle krefter til neste veke, då det er nye fysiotimer og siste opplæring av nye ansatte. Det er tungt med fysiotimane, er alltid godt sliten etterpå og må ligge ei god stund. Det er tyngre enn eg hadde trudd å lære å gå igjen. Ledda er stive og eg har ikkje samme kraft til å bevege dei som før. Av og til er det så fortvilande, og ønsket om å skru tilbake tiden før ulykka er sterkt. Eg kan fort bli sint på situasjonen, ihvertfall når ein ikkje klarer alt sjølv og er avhengig av hjelp med kvardagslege ting. Prøvar så godt eg kan å tenke positivt og sjå framstega ein har, men det er ikkje lett!

Tankane for tida går og mykje til dei som satt i den andre bilen, og håpar alt går etter forholda bra med dei. Skyldfølelsen er stor og det er ikkje kjekt å tenke på at ein har forårsaka ei ulykke der andre blir hardt skada. Det er godt å høyra for min del frå fleire, at hadde det ikkje vore meg som hadde mista kontrollen over bilen, hadde det fort vore nokon andre. Det var ekstremt lokalt og så glatt at det ikkje gjekk ann å gå skikkelig. Eg håpar av heile mitt hjerte at dei ikkje får varige skadar!

Takk for at du leste!

Besøk av NRK Sogn og fjordane!

I dag har NRK Sogn og fjordane laga reportasje med oss om ulykka og me snakka om kor viktig sikkerhet er i slike situasjonar. Det at ein har sikra barna og seg sjølv riktig kan væra alfa og omega, det var det ihvertfall hjå oss. Aurora som kom ifrå det med ei kul i panna, ho satt i bakovervendt sete. Eg tørr ikkje tenka på kva som kunne ha skjedd om setet hennar hadde vore snudd. Det som ein kanskje ikkje tenker på er at brannslukkingsapparat burde vært noko ein skulle ha hatt i bilen. Både for sin eigen del eller viss ein kjem opp i ein situasjon der ein treng det. Skulle det kanskje vært lovpålagt? 



Me hadde ikkje ein bil som scorar høgt på sikkerhet, so at det gjekk so bra som det gjekk, er heilt utruleg. Bilen som kom imot, traff oss på passasjersida framme der det ikkje satt nokon. Hadde bilen treft oss ein annan plass, hadde det gått værre. No når me kikkar etter bil, skal den være ein av dei beste på sikkerhetstestar. I dag leverte Kenneth prøvebilen og har bestilt nye bilen:) Er visst litt lang bestillingstid sidan me velger ein sjelden farge på bilen, både inni og utanpå. Så om ein mnd, kan me kjøra rundt i nye gliset!! 

Me hadde ihvertfall to koselige karar på besøk og eg er spent på korleis reportasjen blir. Den blir sendt på torsdag kl. 18.45 på NRK1. 

Håpar du vil sjå på!:)

 

Savnet etter barna!

Aurora, minste jenta var på besøk dag 2 og 3 på Haukeland. Så såg eg ikkje ungane før eg kom til Førde sentralsjukehus. Madeleine såg eg litt meir sidan ho var innlagt når eg kom til Førde. Aurora kom på besøk igjen på min 10. dag på sjukehuset, bildet er frå den dagen. Så såg eg ho ikkje før eg kom heim på dag 15. Savnet var ufattelig stort, men eg er så uendelig glad for at dei er friske, og Aurora er ein gledesspreder om dagen. Om tårene kjem, så er det mykje kos å få. Og det er ikkje langt frå tårer til latter med desse små. 

No om dagen kjem det utrulig mykje ord frå denne 2 åringen, som har vært ganske stille. Endelig har det løsna. Sjå, pus og Peppa gris, er noko av det nye:)



Første kvardag!

Barna er i barnehage, den eldste har sin første dag og gleda seg max!!! Kenneth har tatt turen til Førde og skal fikse ting, blandt anna kjøpe bil:) Me har brukt helga på å leite, og me klarte å bestemme oss til slutt. Det blir ein ny bil, og herlighet kor mykje luksus det er på nye biler i dag. Er ikkje vant til dette, har stort sett berre hatt eldre bilar, så dette blir spennande!!

Vel, Kenneth er i Førde, så det betyr at eg er aleine heime for første gong. Alt ligg til rette for at eg skal klare meg åleine. Rullestol, fjernkontroll, vannflaske og smertestillande er innan rekkevidde, det har mannen passa på:)



Ellers har det komt ein halvmeter med snø ute, gruer meg allerede til ein liten biltur i morgo. Men da må gjerast. Så alle på Vassenden, ikkje bli irritert på ein liten corolla som kjører i 20km/t i morgo;) Det er berre meg som er livredd!  


ca 50cm snø på verandaen!!

Ellers begynner ting å gå seg til, tårene kjem ikkje så lett lenger. Begynner å føle meg tryggare i heimen, og kjem meg rundt over alt. Klarte til og med å løfte minsten ut av senga etter luren hennar i går, greit med ungar som hjelper til litt, er gla for at eg ikkje har heilt små barn i denne situasjonen eg er i. Madeleine har blitt mammas lille hjelper og er så snill. Henter ting, og hjelper til å kjøre meg rundt viss eg treng litt hjelp. Beste ungane i verden!!!

Smerter dagen lang!

Det var slik bilen såg ut etterpå, og det er eit skikkelig trist syn. Mange fine familieturar i denne her. Den blei sjølvsagt kondemnert og me er på utkikk etter ny bil. Øverst på lista over kriterier står sikkerhet!! (Kjem vel ikkje som ei bombe det.) Det å studere bilder av bilen begynner å sette gang tankane, når ein ser kor fæl den ser ut, men det kjem i eit anna innlegg. 



Eg har no komt heim og det er ein totalt anna kvardag, kvardagslivet rett i fleisen. Men har blitt i dårlegare form og får ikkje trent øvelsane eg fekk frå fysio, p.g.a alt for mykje smerte. Eg har ikkje sterke nok smertestillande som gjer at eg er heilt fri for smerter. Det verste er beinet, som var knekt rett av. Det er operert og satt inn ein stang i sjølve beinet og skrudd inn skruer i kne og ankel. Eg slepp gips og har mulighet til å komma meg raskare på beina. 


Dette er dag 14 og hevelsen har gått kraftig ned. Men det ser rett og slett ikkje gale ut utanpå:) 

Takk for at du leste:)

 

DEN DÅRLEGE STARTEN

Ja ja, då blei det blogg på meg og, kva denne bloggen skal inneholda vil nok vise seg etterkvart som tida går.

Ein kan virkelig sei at eg har fått ein ny start på livet og dette året kan berre bli bedre og bedre. Den 1.1.16 kom eg og min vetle familie i ei bilulykke. Me skulle heim til min mor på Voss og me skulle feire minstejenta sin 2 års dag. Då me nærma oss Voss, kom me plutselig til islagt vegbane og kom over i motsatt kjørefelt. Me mista kontrollen over bilen og smalt inn i bilen som kom i motsatt kjørefelt. Eg sjølv husker lite av heile hendelsen, men min mann som satt bak med barna våre husker alt.

Etter samanstøyten begynte bilen vår å brenne og min mann fekk ikkje opp dørene, mens eg var bevisstløs i førersetet. Etter kvart kom det utruleg mange og hjalp til, sløkte brannen og fekk oss ut. Det går ikkje ann å takke dere som hjalp oss nok!!!! Eg blei flydd til Haukeland sjukehus, mens resten av min familie blei sendt til Voss sjukehus. Eg låg på Haukeland ei veke før eg blei flytta til Førde Sentralsjukehus, mens min mann og barn kom ut av sjukehuset dagen etter. 





Dag 2, og godt dopa ned;)

 



Dag 9, trøtt lite søvn ettersom ein ligg på 4 manns rom!


Dag 10 fekk endelig tatt ein dusj. På Haukeland har dei virkelig ikkje tid til å dusje folk. Å endelig få dusje er noko av det deiligaste som har skjedd meg i år;) 


Var godt forslått og hadde blåmerker over alt!!


Dag 13, i dag. Fekk dusje i dag og, og er lykkelig over å få vite at eg får lov til å reise heim på fredag. Eg som trudde eg skulle ligge vekesvis på sjukehus.

Ulykka kunne ha gått så mykje verre og hadde f.eks min mann vært i passasjersetet istadenfor i baksetet med barna, er det ikkje sikkert han hadde hatt beina sine i dag. Eg har brudd i venstre legg, høgre lille finger og brystbeinet, så målet mitt dei neste mnd er å kunne gå. I dag har eg komt så langt at eg klarar å komme meg frå senga til rullestol åleine, og klarar å gå på do heilt åleine. I min kvardag er desse småstega utruleg store, og er ein kjempeseier! Klarar å gå hinke meg nokon meter med gåstol, men blir fort sliten og det å ha foten hengande ned er ekstremt vondt, då det kjem eit ekstremt trykk i foten når blodet renn ned, men det begynner å gå bedre det og.

Det er så mykje tankar som skal sorterast og pratast om no kjenner eg. Skal bli godt å få komme heim å prate med min mann ordentlig, snakke ut ordentleg, blir ikkje det samme å sitte på rom med mange andre på sjukehuset. 

På bloggen kjem eg framover til å vise framgangen eg har og vegen tilbake til det normale livet igjen!

Takk for at du leste:)

 

 

 

 

Les mer i arkivet » Januar 2017 » November 2016 » Juni 2016