Eit år sidan...

Ein travel desember er over, det har vært mykje jobbing no når eg er 100% tilbake og eg nådde det akkurat til julerushet begynte:)

Me starta jula med den årlege Førjulskosen med pepperkakehuspynting, som alltid er like kjekk, og det blir fleire og fleire som kjem for kvart år.

Då julaften endelig kom senka roen seg, den blei feira hjå svigers, som lage den koseligaste jula alltid. Me var mange samla og dagane etterpå var rolege innedagar, då været ikkje var så mykje å skryte av. Men både vannkoppar og influensa kom til oss og, som mange andre her. Men, no er no det unnagjort.

1. Nyttårsdag rydda me jula vekk, og både eg og Kenneth følte me rydda vekk den tunge 2016 vekk frå skuldrene. Heile året har vært spesielt, og me har snakka mykje, det har vært mange tårer og følelser. 1. Januar var det 1 år sidan ulykka, og dagen gjekk i berg og dalbane. Eg fulgte med på klokka heile dagen, no var me på veg, no skjedde ulykka, no blei eg sendt i helikopteret, no blei eg operert....Eg skjønnar at det er mange som opplever ulykker og syns eg legg for mykje i det, men for oss er dette noko som har brent seg fast. Mykje av grunnen trur eg, er at det var så mange tilfeldigheter til at det kunne endt så utrulig mykje verre. Me sett så vanvittig pris på at det gjekk som det gjekk.

Eg ønsker dette året så inderlig velkommen, og ber om at det blir eit rolig år med mykje fint som skjer. No er det berre å jobbe på, få salongen opp der den var i 2015. Sjekk forresten ut januartilbudet til Floke Jølster, der kan du virkelig gjere eit kupp og eg håpar du vil ta turen innom:)

12 år!

Tenk det har gått 12 år vennen!

Av og til føler eg me skulle ha gjort så mykje meir med livene våre, reist meir og opplevd meir. Men når ein begynner å tenka tilbake så har me hatt eit rikt liv. Det største av alt er våre 2 små gull som tappar oss av energi, men når dei smiler og seier dei raraste ting så får dei oss til å elska dei meir enn noko anna. 

Småbarnslivet er tøft, ihvertfall når me i tillegg startar frisørsalong, begynner på ny 5 årig lærerstudie og jobbar i tillegg, kjøper nytt hus og pussar opp og blir utsatt for ei ulykke som sett livet på vent ei stund. Jaggu har me komt oss igjennom mykje dei siste årene, og eg håpar at me er komt igjennom det værste livet har å by på og berre har gode år igjen!

 

Du, Kenneth, er ein mann som virkelig tar vare på familien din og gjer alt du kan og meir til for at me skal ha det bra. Av og til må du tenka på deg sjølv og, og når du er ferdig med studiane til våren skal du virkelig ta deg ein velfortjent ferie og roe ned litt. Eg skjønnar ikkje den dag i dag, korleis du kom deg igjennom vinteren, med 100% jobb, studier, 2 barn, lagde middag kvar dag, tok deg av huset og måtte hjelpe meg i tillegg. Du skal ha ein stor takk for du er akkurat den du er. Du får alltid fram eit smil hjå alle hjå meg og du er ein SUPERPAPPA sjølv om du føler du ikkje strekker til.



Eg gledar meg til å sjå kva dei neste åra har å by på i lag med deg! 

Gratulera med dagen og takk for at du har holdt ut med meg;)





 

Om det ikkje har vært nok som har skjedd i år, måtte me toppa da med huskjøp og:)

Ei veke etter at Madeleine kom heim frå sjukehuset, fekk me nyss om eit hus som var til salgs som passa oss veldig bra størrelsesmessig. Det var og gåavstand til skule så det var jo berre heilt topp. Me har hatt ein del nedturar når det gjeld kjøp av hus, det er mange som har vært på visning som er interessert og deg blir for dyrt. Me måtte jo berre prøve denne gangen og, sjølv om me var sletne og helst berre ville slappe av denne sommaren. Me reiste i banken og gjorde oss klar med alt papirarbeid og reiste på visning i midten av juli. Me var dei einaste på visning denne gangen og dei einaste som la inn bud! Det var berre meiningen at det skulle gå vår veg:)

Me fekk nøkkelen ei veke før skulestart, og stod på den veka med oppussing og innflytting, og hadde vår første natt i huset natt til første skuledag. Det bobla over av glede for førsteklassingen vår. Me malte alle rom i første etasje og heiv ut badekar og fiksa litt på badet. Skulle ha gjort så mykje meir, men det får me ta seinare. Golv på kjøkken og stove skal skiftast, kjøkken skal malast og badet skal bli heilt nytt. Første prioritet er golvet, som er utruleg vanskelig å holde reint og er mykje riper i.

Men alt i alt er me superfornøgd med at me endelig har fått oss eige hus, med meir plass. 4 soverom er jo berre heilt maks! Endelig har ungane eige rom, det trengtes for Madeleine sin del ihvertfall.

Legens oppfatning.

Mykje har skjedd sidan sist innlegg, Madeleinen min er ihvertfall i storform og nyter å være smertefri og det nye livet som skulejente. Eit lykkeligare ansikt skal ein leite lenge etter!

Ho elsker å gå på skulen og er dyktig og lærevillig. Hadde ho ikkje fått den nødvendige operasjonen, hadde skulestart vært ein negativ opplevelse. Er ikkje sikkert det hadde blitt så mykje skule i det heile.

Min situasjon er litt annleis. I april var eg på kontroll og der sa dei at bruddet i leggen var grodd og det kunne gå lang tid til neste kontroll. I oktober var eg på ny kontroll, då sa overlegen at bruddet var ca 60% grodd!! Ikkje rart eg har gått med smerter!! Så på torsdag blir det operasjon, der eg skal ta ut skruene i kneet, slik at det blir meir press på bruddet. Forhåpentligvis er eg tilbake på jobb neste mandag. Har ikkje tid til sjukemelding i desse travle tider på jobb:)

Godt å få svar på kvifor ein har vondt, men ein blir og forbanne på dei forskjellige tilbakemeldingane ein får frå forskjellige legar. Eg har og sagt frå første stund at skruene i kneet gjer vondt og at dei beveger seg. Det har vært ganske tydelig, då ein kul blir større og større på framsida av kneet der skrua ligg. Turnuslegen i april meinte dei stod i ro, mens overlegen sa no, at dei klart har bevege seg og irriterer inni kneet.

Så kva skal ein tru på når ein går til legen? Har alle så forskjellig oppfatning av ting? Det var jo heller ikkje ein lege som hadde lik oppfatning av kva som var best for Madeleine av dei legane me møtte på...

Har dei klart å fikse det no?

Endelig har godjenta fått hjelp! Endelig føle eg me har blitt tatt på alvor!

Madeleine har vært 2 veker på Haukeland for behandling for nakken sin. Det var ein virvel i nakken som var vridd(50 grader feil veg), og den går ikkje tilbake av seg sjølv, noko FSS og Haukeland trudde dei første vekene etter ulykka. Men sidan det har gått så lang tid sitt virvelen godt fast, og fleire behandlingar har ikkje fått den tilbake.

Det første Haukeland ville prøve var nakkestrekk. Denne skulle ho ligge i i 24 timar, då i narkose. Altså 24 timar i narkose! 😬 Må sei mammahjerte var bekymra. Då var planen at virvelen skulle hoppe tilbeke i riktig stilling. Etter strekken, prøvde kirurgen å tvinge den på plass, men etter ei stund skjønte han at dette ikkje hadde hjelpt og virvelen var i samme stilling som den har vært i, i snart 6 mnd.

Då dette ikkje fungerte, blei det planlagt operasjon, der dei skulle stive av virvelen ved hjelp av skruer. Dei klarte å vri virvelen frå 50 grader til 20 grader, og skrudde den fast. No skal ho gå med nakkekrage i 3 mnd, og skruene skal ikkje takast ut i det heile.

Det er ei veke sidan ho opererte og ho fekk komme heim allerede på mandag. Utviklinga hennar er stor, det er så godt å få tilbake den gode sprudlende Madeleine! No må me faktisk roe ho ned då ho helst ikkje bør hoppe o.l., må altså være litt forsiktig. Madeleine stod å hoppa og spring fram og tilbake og er så glad for at ho endelig klarar dette. Ho er i ekstase over å ikkje ha smerter lenger😀 Tenk å gå med store smerter i nakken i 6 mnd!!

Kirurgen meiner ho ikkje kjem til å merke så mykje til dei 20 gradene, for barn tilpassar seg lett og at ho kjem til å få eit smertefritt liv😀 Han meinte og at dette var siste utveg og alternativet var å ikkje gjere noko. Men for oss var ikkje det noko alternativ. No skulle det bli slutt på smertene og ønsket om at ho skal få gjere ting ho har lyst til er stort. Så sjølv om risikoen var stor med operasjonen, var det vel verdt det.

Endelig skal ho få ri, sykle, hoppe på trampoline, springe rundt og være ei normal jente!

Bitterheten over at det har tatt så lang tid, er der. Ho skulle fått hjelp for lenge sidan, det er då mulig at ho ikkje hadde trengt operasjon. Rutinane skal me gå igjennom med alle som har vært involvert for at dette ikkje skal skje nokon andre.

Det er mange som har spurt korleis det går med jenta vår, og det varmar med all omtenksomheten! Eg sjølv arbeidar fortsatt berre 30%, men håpar at frå august av øker eg meir i stilling. Det er fortsatt foten som er problemet, men det går framover og den toler meir og meir.

Takk for at du leste!

Nye bilen har endelig komt!

Skjelden eg står opp så tidelig som i går, men no er det snart på tide å komme inn i vanlege rutiner, er jo berre to veker til eg er litt tilbake i jobb.

Dagen starta med at svoger kjørte meg til kontroll på sjukehuset i den flett nye bilen vår!!! Ja, endelig har me fått gliset vårt! Fekk den på fredag, så me var beint nøtt til å ta ein liten biltur på lørdag. Reiste til fine Mjølkerampen på Sande og åt deilig middag. Eg har tilogmed hatt min første kjøretur bak rattet. Det var ekstremt skummelt, turte ikkje ut på hovudvegen ihvertfall. Men det gjekk alt i alt ganske bra.

Kontrollen gjekk bra. Handa har grodd, så der er berre bevegelighet i lillefinger som hemmer litt. Men den kan fullt brukast til å klippe med. I leggen går det litt meir langsomt, får berre beskjed om å være tolmodig. Det tynne beinet Fibula, har så vidt begynt å gro, det er det beinet som ikkje har hatt stang inni. Det tjukke beinet Tibula, har grodd ganske bra! Så no er det berre til å gå mykje på foten. Brystbeinet og ribbeina går sin gang og eg har ikkje hatt noko trøbbel med å puste, så alt ser bra ut der. Neste kontroll blir om eit halvt år, sidan ting går så bra.

Etter kontrollen, bar det opp til salongen min. Og min kjære svigerinne Hildegunn var klar for litt sjølvpleie. Godt å ha ei tidlegare frisør som kan hjelpe meg iblandt. Så deilig å få friske opp striper og klippe det litt. Må være klar til å begynne på jobb igjen:)

Må nett legge til snappen eg fekk av mannen. Han var berre heilt i ekstase når me fekk den, større smil skal ein leita lenge etter hjå både meg og han. Aldri hatt ein heilt ny bil, herre, så mykje luksus det er! No ser me fram til neste helg der eg og Kenneth skal på helgetur/biltur:) Barnefri og berre kose oss. Blir ein liten avsluttning/feiring på heile perioden, då eg begynner på jobb dagen etter. Me har komt oss igjennom dei værste mnd på ein ganske grei måte, og det trengs å feirast at me har komt så langt!

Påsketur!

Det blei ein spontan påsketur på oss i år:) Turen gjekk til Fransøyra i Utvik. Ei koselig hytte i stille og rolege omgivelser. Me måtte berre komme oss vekk litt og svigers inviterte oss med på hyttetur.

Ungane fiska og kasta stein i fjorden, det var stas. Avslapping og påskeegg var det store. Sjølv om det var ekstremt mykje avslapping nett som heime, var det godt å skifte stove. Madeleine koste seg sånn at ho ikkje ville heim.

Foten min har framgang igjen. Er mykje på krykker for tida og er ferdig med smertestillande. Målet er å være tilbake litt i jobb den 18. April i ca. 30% stilling. Og det skal gå! No er det å jobbe med bevegelsen i ankelen som ikkje er heilt optimal endå. Musklane er stive og holder igjen. Så for at eg ikkje skal ha ein haltande gange i framtida, må det jobbast ein del.

Handa er nesten som før, er berre vetlefingeren igjen som ikkje er full bevegelse i. Men den er klar til å begynne å klippe:)

Madeleine har fortsatt mykje smerter, men ikkje like mykje som før heldigvis. Ho er fortsatt skeiv i nakken og treng tilrettelegging. Ho søv bedre om natta og det hjelper på for alle. Planen der er at fysioterapaut skal løsne litt opp i musklane i nakken for å gjere klart til at manuell terapauten skal sette virvlane på plass. Det er vridning i to av virvlane. Då får me håpe at det ordne seg:)

Eit steg fram, to tilbake....

Gipsen på handa er av!!:) Ferdig med kløe og ubrukelig hand. No skal den trenast opp og eg håper for guds skyld den blir lika god som før, med tanke på jobben. Det eg ikkje hadde forberedt meg på var at eg skulle operere ut to stenger som har holdt alt på plass inne i handa og dette skulle bli gjordt med minimal bedøvelse. Redselen tok over hånd då dei skulle begynne og plutselig låg eg der å tutgrein der maskara og snørr rant!! Kva legen tenkte må gudane vite, FLAUT!

Eg kan stå på beina, og det er bra. Tørr ikkje å ha for mykje tyngde på den vonde foten, og kneet har begynt å bli værre. Skruene har begynt å irritere og må snart ut. Hadde meg ein tur på sjukehuset i går grunna mykje smerte og som og kunne være fare for blodpropp! Heldigvis var det ikkje det og eg slapp ut av sjukehuset etter mykje om og men. Var godt eg fekk komme heim, så eg får våkne opp til 6 årsdagen til vetlejenta i lag med ho. Vil ikkje gå glipp av endå ein bursdag der eg ligg på sjukehuset. Eg må ta det endå meir med ro framover og må øke smertestillande igjen. Så dette var eit lite tilbakesteg, og føles ganske kjipt.

Eg skal tilbake 100% i jobben min etterkvart, (men akkurat no ser det ut til at eg blir endå lenger vekke) og utvikle meir og gjere den beste jobben. Eg brenn for det eg gjer og eg har store planar. Det er jo egentlig heilt sjukt. Er det ikkje stort nok at du driv din eigen frisørsalong, tenker du kanskje. Eg vil noko meir med det eg driv med og sjølve frisørbiten er ein ting, men kampen om eit reinare og meir miljøvennleg og allergivennleg drift i bransjen er noko eg vil jobbe meir med.

Så det er spennande å sjå kva framtida kan bringe:) Eg har mine mål, men akkurat no det neste halvåret er å bli heilt frisk!

Takk for at du leste!

Feiringa som var så etterlengta, men blei den som forventa?

Helga skulle være full av glede, kaker og presangar. Feiringa eldstejenta har sett fram til i nesten 2 år. Feringa av 6 års dagen!! I fjor kunne ho ikkje skjønne kvifor ho ikkje berre kunne bli 6 år, det var så bortkasta å bli 5 år, for då kunne ho ikkje begynne på skulen. Helga har vært fin, men Madeleine har hatt det tøft. Ho hadde lyst til å leike med jentene som kom og skulle feire. Mens dei sprang rundt og hadde tikken, kom ho bort til meg og sa: ,,mamma, eg kan ikkje være med, eg må sitte". Mammahjerte knuste. Ho satte seg ned og holdt i hovudet som gjer så vondt. Hovudverken kjem oftare og er lengre. No varer den nesten konstant. Nakken er stiv og ho bevegar hovudet lite. Ho våknar fleire gongar om natta og berre grin for det gjer så vondt. Ho våknar og av mareritt, mareritt av at mamma og pappa skal dø. Det kjem oftare no.

Me begynner å bli godt sletne alle mann, sletne av å ha vondt av jenta vår. Dei neste vekene blir det heldigvis fleire som skal hjelpe. Me ser fram til det.

Skuldfølelsen min kjem meir og meir, ihvertfall i forhold til Madeleine, ein blir påmint kvar einaste dag sidan ho har store smerter. Og det er forferdelig å vite at eg er den som har forårsaka desse smertene. Ja, eg veit det ikkje er min feil, men det føles slik allikavel. Dei siste dagane har tårene og komt, eg er så lei meg for alt den lille jenta har gått igjennom. Ho huskar alt og ho ein tenkar og grublar. Ho fortell og ho spør, ho er så voksen oppi det heile når ho snakkar om det, alt for voksen. Ho må på eit eller anna vis få ut den redselen ho skjuler så godt. Det er lov å være redd.

Ulykka kjem i tankane oftare no, tankane om kva som kunne ha hendt og det vetle eg huskar går i reprise om igjen og om igjen. Eg skal til Voss på fredag og kjøre samme veg som sist.

Eg gruar meg.

Det er godt ungane ikkje skal være med denne gongen. Eg har sikkert nok med meg sjølv denne gongen.

Som de ser, så er Frost den store tingen:) Det er Elsa kjole, Anna kake, bukse, gensere, jakke, smykke, paraply, briller, bøker, neglelakk og eg veit ikkje kva. Det var få ting som ikkje var frost relaterte presangar:) Og ho elska da!!!:) Det er då det er så godt å sjå augene lyse opp!! Dagen hennar er egentlig på onsdag, så det ventar nokon pakkar til. Eg har bestillt forskjellige ting som tok visst litt lengre tid i posten enn eg hadde rekna med. Men det kjem no fram akkurat i tide. Det er ikkje Frost relatert;) Men eg veit ho kjem til å bli ekstremt glad, for dette har ho virkelig ønskt seg.

Kjenner det er vanskelig å være mamma no, ein har så lyst til å gi ho heile verden. Eg har lyst til å gi ho alt ho ønsker seg, berre for å sjå gløden i augene og det gode smilet igjen.

Aurora er den som får oss til å tenke på andre ting, vår vetle ramp som samtidig er så omtenksom og skal hjelpe mamma og Madeleine. Det er så godt å ha denne vetle gledesprederen som og dei siste to mnd har gått frå å sei 3 ord, til å repetere alt me seier:)

Etter at feiringa var ferdig i går kapulerte minstemann kl 17 på sofaen, og me bar ho i seng rett og slett, og ho tok kvelden allerede då. Det tar på for liten og stor med fest:)

Eg vil og gi litt gratis reklame til Ferske smakar i Førde som lagar dei deiligaste og finaste kakene. Madeleine har fått kake i presang av oss dei siste tre åra, og det er prinsessekake som er det store. Eg er ikkje så flink til å bake sjølv, så litt lettvint å berre bestille og dei tar alle utfordringa me har gitt dei på strak arm:) Og ikkje minst så syns eg sjokoladekaka deira er heilt fantastisk!!

Så, blei feiringa slik Madeleine hadde sett for seg? Nei, den blei ikkje det. Men eg trur ho hadde ein kjempefin dag i lag med venninnene sine. Og kunne stolt vise den fine kaka og gi godteposer. Ho var glad for alle dei fine gavene, og koste seg med å få oppmerksomhet, sjølv om ho stort sett var veldig stille og rolig.

Takk for at du leste!

Framgang!

Vekene etter at eg kom heim frå sjukehuset har stått litt stille på framgangen, men har hatt fysio innom fleire gongar i veka og har fått øvelsar eg skal gjere sjølv. Bevegeligheten i ankel og kne har ikkje endra seg så mykje. Ting har stått stille.

For eit par dagar sidan kjente eg for første gong at eg hadde kontroll over bevegeligheten i tærne, og kunne bevege dei like langt opp som den andre foten! Gleden var stor!!:) I går var fysio på besøk igjen og me kunne begge konstantere med at kne og ankel har hatt stor framgang sidan forrige veke. Eg fekk på meg sko for første gang på den brukne foten, og skulle prøve å gå med preikestolen. Eg får legge ca 15-20kg trykk på foten.

Snart er det ny kontroll, og det hadde vært supert å fått av gips på handa, så eg kan begynne å gå krykker. Blir lettare å komma seg ut av huset. Målet er fortsatt å komme tilbake i jobb den 4.april, om det er for fullt med da samma, veit eg ikkje så det må eg sjå ann.

Eit anna mål er at eldstejenta blir bra snart. Det går så opp og ned, dagane er fine, men kveldane og nettene er verre, då kjem smertene i nakken. Det er mykje psykisk som ligg under, mykje sinne og tankar som ligg bak. Ho fekk med seg alt og såg alt, klart bildene sitter i og tankane går på ei snart 6 år gammal jente.

Dagane går, men dei går fort. Slappar mykje av, men kunne ønskt eg kunne ha gjort fleire ting, er litt låst i heimen kan ein sei. All ære til rullestolbrukarar om vinteren. Er absolutt ikkje lett å komme seg fram.

40 års bryllupsdag!

I går feira me svigers sin 40 års bryllupsdag, med heile familien. Dette er ein veldig samansveisa gjeng og det er ikkje få gonger i året alle samlast, kan ein sei. Det er ein grunn til at alle 5 søsken med sine familier og sviger bur i samme vetle kommune.

Kvelden bydde sjølvsagt på mykje latter og samtalar som går over alle vidder, enkelte har ein fantasi som ikkje er sann. Det var sjømat som stod på bordet, og når svigers diskar opp med sjømat er det ikkje berre reker, då er det kreps, kongekrabbe, blåskjell, kamskjell, salma og masse deilig tilbehør.

Litt tullebilder måtte til og:)

Har fått ligge lenge i senga i dag, det er vel på tide å komme seg opp å ete deilig lunsj no. Og etterpå blir det deilige fastelavensboller frå Erketunet Gardsbakeri:)

Litt energi i dag:)

Første dag der eg har litt energi, det har eg ikkje hatt på lenge, då får eg endelig ordna ein del ting. Er så lett å utsette ting. Har endelig fått avbestilt alt av kontolltimer hjå Haukeland og alt blir overflytta til Førde, kjem meg ikkje til Bergen så lett berre for ein dag. Ekstremt mykje reising for 1 time med kontroll, syns eg. 

Ellers har eg fått satt på ein vaskemaskin og rydda kjøkkenet, då håpar eg mannen blir glad når han kjem heim:) Men det føles godt å få hjelpa til litt, når ein ser kor sliten han er.

 



Fotografen Madeleine er heime for tida, nakken hennar blir verre og verre og me lurar litt på kva me skal gjere snart. Er ikkje kjekt å berre stappe i ho smertestillande og la det gå sin gang, når ho blir verre. Har blitt tipsa om forskjellige ting, og eg har prøvd å ringt rundt, men er det er ein slik dag der ingen tar tlf. Kunne ikkje ha blitt meir irritert snart, det skal seiast at lunta er ekstremt kort for tida, har nok litt med lite energi å gjere. 

Nokon som har tips til stiv nakke?


Vetle fanten med snikfotografering:)

Litt kontortid må til...

Litt kontor må til i dag og, siste innspurt til åpningsdag i morgon. I morgon begynner min nye ansatt og det skal bli så kjekt å øke staben. Det trengs virkelig, f.eks før jul jobba eg 10-11 timars dagar, men det var ikkje nok. Eg måtte seie nei til kunder som kom i siste liten, og det var ikkje kjekt. Det er kjekt at kundemassen berre øker:)

Mannen driv på med sitt nest siste år som lærarstudent. Han har ei 100% stilling som lærar i tillegg til deltidstudiene. Med 2 små som krev sitt, er det virkelig travle dagar kan du sei. Det er då eg no har skjønt at eg må gjere noko med min arbeidsituasjon når eg kjem tilbake igjen. Det blir ikkje meir 12 dagar på - 2 dagar av! Eg vil sjå ungane meir:)

Denne veka har eg endå ingen planar, bortsett frå fysio som kjem innom. Merker at det er nok å komme seg ut av huset 2 gonger i veka, og det bør heller ikkje være lenge i gongen. Max ein time er nok før eg kjenner at sofaen kallar. Hadde så lyst opp på det koselige bakeriet Erketunet i dag. Alt er heimelaga og med gode økologiske råvarar. I dag la ho ut på FB at ho hadde laga dei nydelige energibarane, som berre smaka heilt fantastisk! Får sjå om eg klarar å komme meg ut av huset neste gong ho har åpent:)

Planlegging!

I dag kom Irene på besøk, og det betyr ein ting: 3 timar med effektiv kontortid!! Blir alltid så sliten etter desse møtene, er godt eg ikkje har kontor jobb til vanleg. I dag er eg nok ekstra sliten, foten er kjempehoven og eg er kvalm. Eg sov max 2t i natt, er så lei av å ikkje få sove! Blir fort stiv i skuldrene og då fungerer det ikkje å ligge på sida og eg søv dårleg på ryggen. Me har alle, bortsett frå minstejenta som satt bakovervendt, fått sleng i nakken og har vondt samme plass. Trudde først det var bilbelte, men Kenneth hadde bilbelte over høgre skulder, så det stemmer ikkje. Me har konkludert med at det er sleng i nakken, og det er noko som heng i lenge. Eldstejenta har fortsatt ikkje full bevegelighet i nakken og er godt stiv. Ho våkner mykje i løpet av nettene og hylgriner for det er så vondt. Det er ein kamp kvar gong, for ho nekter å ta smertestillande.

Det er mykje ubehag i foten min om natta og ein liten vridning i kneet lagar store problem seinare. Så eg våknar ofte om natta med store smerter i foten, då foten har ligget feil, eller eg har flytta på den i søvne. Derfor søv eg dårleg.

Men det er berre til å slappe godt av no, for i kveld får me masse koselig besøk! Me har til og med barnefri til i morgo, og det trur eg Kenneth ser fram til. Han står opp med ungane kvar dag, så å få sove litt skal nok gjere han godt! Så må eg prøve å ikkje mase for mykje heller;)

Ha ein fin lørdag!

Nesten smertefri!

Denne veka har det komt seg på smertefronten. Eg hadde legebesøk på tirsdag og han kunne ikkje forstå at eg hadde fått så lite smertestillande frå sjukehuset. Så no er eg tilbake på det samme som eg hadde på sjukehuset. Blir ikkje like fort sliten for tida, men er meir søvnig og i tillegg er kvalme ein av bivirkningane som er vanleg. Sjølvsagt skulle eg ha den bivirkningen konstant:( uansett, så går ting lettare og tårene kjem heller ikkje så ofte, eg bearbeider følelser når dei kjem og prater mykje. Eg har så mange fine folk å prate med.

Har og hatt fysio 3 gongar på besøk denne veka og no føler eg det går bedre, tørr å bevege ledda meir no når eg ikkje kjenner smerter. Så det er framgang der og.

Dagane går i eit og dei går utruleg fort. Det er ein del ting som må ordnast på jobb og no er det ikkje lenge til dørene åpnast igjen. Det skal bli så godt, er ikkje noko kjekt når folk kjem til ei stengt dør. I morgo er det møtevirksomhet igjen, med sjefen, så då blir det god oversikt på ting igjen:) Så det er alltid noko å gjera eller noko som skulle vært gjort. Men eg slappe av og altså, mykje!😉

Samle krefter!

Denne veka har gått i eit, det har vært ein avtale kvar dag. Eg fann ut at eg måtte avlyse turen ti fysio på Skei på fredag, men gleden var stor då ho kunne ta turen heim til meg. På torsdag fekk eg ein skikkelig knekk, og tårene kom og gjekk og eg har aldri kjent meg så sliten før. Ja, eg har nok tatt på meg for mykje, men føler eg må få i gang hjulene på salongen før eg klarar å slappe av. Rekningane stoppar ikkje opp. Det skal bli godt å få hjelp der borte, og det skal bli godt å bli fleire og når eg er tilbake i jobb, så eg kan roe ned litt på dagane, til no har eg jobba 12 daga, 2 daga fri. Framover skal eg ha meir fokus på familien og være meir heime med dei. 

Denne helga har eg ikkje hatt ein einaste avtale og berre slappa av med familie, har komt ein del besøk som berre har vært kos. Eg har brukt helga på å samle krefter til neste veke, då det er nye fysiotimer og siste opplæring av nye ansatte. Det er tungt med fysiotimane, er alltid godt sliten etterpå og må ligge ei god stund. Det er tyngre enn eg hadde trudd å lære å gå igjen. Ledda er stive og eg har ikkje samme kraft til å bevege dei som før. Av og til er det så fortvilande, og ønsket om å skru tilbake tiden før ulykka er sterkt. Eg kan fort bli sint på situasjonen, ihvertfall når ein ikkje klarer alt sjølv og er avhengig av hjelp med kvardagslege ting. Prøvar så godt eg kan å tenke positivt og sjå framstega ein har, men det er ikkje lett!

Tankane for tida går og mykje til dei som satt i den andre bilen, og håpar alt går etter forholda bra med dei. Skyldfølelsen er stor og det er ikkje kjekt å tenke på at ein har forårsaka ei ulykke der andre blir hardt skada. Det er godt å høyra for min del frå fleire, at hadde det ikkje vore meg som hadde mista kontrollen over bilen, hadde det fort vore nokon andre. Det var ekstremt lokalt og så glatt at det ikkje gjekk ann å gå skikkelig. Eg håpar av heile mitt hjerte at dei ikkje får varige skadar!

Takk for at du leste!

Noko som fristar?

Sitt å mimrer litt tilbake på arbeidet mitt. Det er så kjekt med kunder som vil eksperimentere litt og kunne leike seg litt! I trendbildet i dag finn ein mykje av ulike blonde tonar med mykje spel i. Eg merkar at eg saknar jobben, og glede meg stort til april til eg kjem tilbake, forhåpentligvis viss eg klarar å gå igjen til då. 


Gjorde bunnen mørkare og kaldare lengder.

 



 


Lagt ein kaldare farge over striper som var blitt veldig gule. Fin måte å friske opp blondfargen på.

 




Gjorde denne kunden mørkare, men fortsatt lys og med meir spel i.

 


Her har det blitt gjort ein rens på håret for å fjerna gamle farger og det har blitt lagt over ein kald lilla farge, som gir ekstremt mykje glans.

Salongen åpner igjen onsdag 27.jan, då vikaren min begynner. Det blir litt varierte åpningstider dei neste mnd. Info blir lagt ut på Floke Jølster si Facebook side. Du kan allerede bestille time via fixit timebestilling app eller via floke.no:)

 

 

 Gratis reklame.

Besøk av NRK Sogn og fjordane!

I dag har NRK Sogn og fjordane laga reportasje med oss om ulykka og me snakka om kor viktig sikkerhet er i slike situasjonar. Det at ein har sikra barna og seg sjølv riktig kan væra alfa og omega, det var det ihvertfall hjå oss. Aurora som kom ifrå det med ei kul i panna, ho satt i bakovervendt sete. Eg tørr ikkje tenka på kva som kunne ha skjedd om setet hennar hadde vore snudd. Det som ein kanskje ikkje tenker på er at brannslukkingsapparat burde vært noko ein skulle ha hatt i bilen. Både for sin eigen del eller viss ein kjem opp i ein situasjon der ein treng det. Skulle det kanskje vært lovpålagt? 



Me hadde ikkje ein bil som scorar høgt på sikkerhet, so at det gjekk so bra som det gjekk, er heilt utruleg. Bilen som kom imot, traff oss på passasjersida framme der det ikkje satt nokon. Hadde bilen treft oss ein annan plass, hadde det gått værre. No når me kikkar etter bil, skal den være ein av dei beste på sikkerhetstestar. I dag leverte Kenneth prøvebilen og har bestilt nye bilen:) Er visst litt lang bestillingstid sidan me velger ein sjelden farge på bilen, både inni og utanpå. Så om ein mnd, kan me kjøra rundt i nye gliset!! 

Me hadde ihvertfall to koselige karar på besøk og eg er spent på korleis reportasjen blir. Den blir sendt på torsdag kl. 18.45 på NRK1. 

Håpar du vil sjå på!:)

 

Savnet etter barna!

Aurora, minste jenta var på besøk dag 2 og 3 på Haukeland. Så såg eg ikkje ungane før eg kom til Førde sentralsjukehus. Madeleine såg eg litt meir sidan ho var innlagt når eg kom til Førde. Aurora kom på besøk igjen på min 10. dag på sjukehuset, bildet er frå den dagen. Så såg eg ho ikkje før eg kom heim på dag 15. Savnet var ufattelig stort, men eg er så uendelig glad for at dei er friske, og Aurora er ein gledesspreder om dagen. Om tårene kjem, så er det mykje kos å få. Og det er ikkje langt frå tårer til latter med desse små. 

No om dagen kjem det utrulig mykje ord frå denne 2 åringen, som har vært ganske stille. Endelig har det løsna. Sjå, pus og Peppa gris, er noko av det nye:)



Liten tur innom Floke i morgo:)

I morgon skal eg våge meg ein tur innom jobb. Dei første dagane etter at eg kom til Førde sentralsjukehus, hadde eg 2 lange arbeidsdager i sjukesenga. Måtte organisere opplæring av ny ansatt, så stor takk til Alise på Floke Førde!! Og det blir spennande å sjå om det kjem ein vikar inn for meg i tillegg snart:) Utan tlf(som blei ødelagt under ulykka), har det blitt meldingar over Facebook. Ting tar tid når alt skal ordnast skriftleg. 

Eg skal være på Floke Jølster frå ca kl 11.30, så det er berre å ta turen innom og ta ein prat, det er åpent for varesalg. Eg blir værende nokon timar, men kan ikkje heilt svare på kor lenge endå. 

Min fine arbeidsplass!!



Har fått eit gigantisk påfyll frå Vossabia, nytt produkt har komt inn og ulike gaveposer til rabatterte prisar. Elskar desse produkta, naturleg, reine og fungerar!! 

Håpar du vil ta turen innom i morgon!

 

Sponsa innlegg. 

Første kvardag!

Barna er i barnehage, den eldste har sin første dag og gleda seg max!!! Kenneth har tatt turen til Førde og skal fikse ting, blandt anna kjøpe bil:) Me har brukt helga på å leite, og me klarte å bestemme oss til slutt. Det blir ein ny bil, og herlighet kor mykje luksus det er på nye biler i dag. Er ikkje vant til dette, har stort sett berre hatt eldre bilar, så dette blir spennande!!

Vel, Kenneth er i Førde, så det betyr at eg er aleine heime for første gong. Alt ligg til rette for at eg skal klare meg åleine. Rullestol, fjernkontroll, vannflaske og smertestillande er innan rekkevidde, det har mannen passa på:)



Ellers har det komt ein halvmeter med snø ute, gruer meg allerede til ein liten biltur i morgo. Men da må gjerast. Så alle på Vassenden, ikkje bli irritert på ein liten corolla som kjører i 20km/t i morgo;) Det er berre meg som er livredd!  


ca 50cm snø på verandaen!!

Ellers begynner ting å gå seg til, tårene kjem ikkje så lett lenger. Begynner å føle meg tryggare i heimen, og kjem meg rundt over alt. Klarte til og med å løfte minsten ut av senga etter luren hennar i går, greit med ungar som hjelper til litt, er gla for at eg ikkje har heilt små barn i denne situasjonen eg er i. Madeleine har blitt mammas lille hjelper og er så snill. Henter ting, og hjelper til å kjøre meg rundt viss eg treng litt hjelp. Beste ungane i verden!!!

Sjokket har komt!

Dagen før heimreise begynte tankane å gå virkelig, eg hadde i tillegg mykje mindre smertestillande, og var ikkje like mykje påvirka av dei. Tårene begynte å trille, tankane på alt som kunne ha hendt, tankane på at eg gruglede meg til å komme heim og savnet etter barna. Eg gruglede meg fordi eg ville ikkje føle samme trygghet heime, som på sjukehuset. Eg blei servert mat heile tida, no må eg be Kenneth om å lage til meg, nett som at han ikkje har nok å ta seg til med 2 små og hus. Han har fått eit barn til å stelle med. 

Eg kom heim etter nokon timar i Førde, noko av det dummeste eg har gjort grunna eg trudde eg klarar alt, eg blir fortere sliten og når eg blir sliten no er eg tom! Turen heim i bil satt eg gøymt bak jakka mi, orka ikkje å sjå, det snødde og var glatt, eg var livredd. Då me kom heim hjalp Kenneth meg inn, men alt gjekk ikkje etter planen, eg skulle hoppe på mitt friske bein opp trappa, men datt og landa halvvegs oppå den vonde foten. Eg var livredd det hadde skjedd noko i kneet, for det knaste litt. Eg roa meg ned på sofaen etter ei stund og Askepott(pusen) kjem inn og ser meg for første gang. Ho kjem opp og legg potene på kneet der eg har vondt. Ho ligg aldri oppå meg, alltid på teppe attmed. Ho viste og skjønte med ein gong kor matmor trengte pleien mest. Dyr altså!!<3



Tårene rant fleire gonger på fredag og lørdag. Ingenting skulle til før dei kom, men det er godt og. Det er godt å kjenne følelsane igjen. 

Etterkvart blei eg rastløs på lørdagen, er ikkje skapt til å ligge i ro heile tida. Så eg trilla rundt og rydda vekk resten av jula, og gjorde daglegdagse ting. Gleden var stor då eg klarte å trille rullestolen over kanten frå gangen til stova! Den hadde eg lurt litt på korleis eg skulle klare, men å ta litt fart og rygge over var tingen:) 



Kroppen er sliten og eg kan jobbe i 5-10 min, så er det tid for pause. Eg begynner å skjønne kor mykje eg kan utsette kroppen for. Dette tar tid, og eg MÅ lære meg å være tolmodig! 

 

Takk for at du leste!

Smerter dagen lang!

Det var slik bilen såg ut etterpå, og det er eit skikkelig trist syn. Mange fine familieturar i denne her. Den blei sjølvsagt kondemnert og me er på utkikk etter ny bil. Øverst på lista over kriterier står sikkerhet!! (Kjem vel ikkje som ei bombe det.) Det å studere bilder av bilen begynner å sette gang tankane, når ein ser kor fæl den ser ut, men det kjem i eit anna innlegg. 



Eg har no komt heim og det er ein totalt anna kvardag, kvardagslivet rett i fleisen. Men har blitt i dårlegare form og får ikkje trent øvelsane eg fekk frå fysio, p.g.a alt for mykje smerte. Eg har ikkje sterke nok smertestillande som gjer at eg er heilt fri for smerter. Det verste er beinet, som var knekt rett av. Det er operert og satt inn ein stang i sjølve beinet og skrudd inn skruer i kne og ankel. Eg slepp gips og har mulighet til å komma meg raskare på beina. 


Dette er dag 14 og hevelsen har gått kraftig ned. Men det ser rett og slett ikkje gale ut utanpå:) 

Takk for at du leste:)

 

Før smellen!

Me hadde ei rolig og fin jul i år, det var mykje berre oss fire som var i lag heime og koste oss. Sidan eg driv frisørsalong og er åleine, er det utrulig mykje å gjera denne mnd, og i år hadde eg virkelig alt for mykje å gjera. Det blei ekstra lange dagar, i tillegg hadde eg ribbeinsbrudd, men eg stod på jobb til vetlejulafta. Romjula gjekk til å roe ned og ta seg inn igjen etter det hektiske kjøret me hadde.

På ein eller anna måte har eg følt at det kom ein form for smell snart, trudde den skulle komme meir psykisk, men at det skulle bli så voldsomt, kom som ein overraskelse. Men det var kanskje ein så stor smell og at eg blei satt totalt ut av spel og er bunden til rullestol i fleire veker, som skulle til for at eg måtte  forstå, at me må endre måten me lever på og at me må roe ned! Eg trur alt har ei meining! 

Alle kjem til å ha hektiske perioder innimellom, eg vil prøve å gi råd til alle som føler dei ikkje strekk til, dei som føler dei må jobbe ellers går det ikkje og dei som MÅ rekke over ALT. Det er ikkje alltid me MÅ gjere alt, for det er ikkje alltid så nøye! Eg såg med skrekk og gru på at salongen ein gong måtte stengast ei veke, no blir salongen stengt i nesten ein mnd, men alt i alt så går det jo fint. Alt ordner seg for snille jenter!:) EG HAR LÆRT! Eg SKAL roe ned arbeidet, og være meir heime med mine fine!


Juletreet vår i år, som eg syns blei fantastisk nydelig, synd det har blitt tatt ned til eg kjem heim, og godt det er eit plasttre så eg kan nyte samme syn i år. Eg savner jula og tida før dette skjedde, men i dag er det ein god dag. EG SKAL HEIM!!!!! 

Takk for at du leste!

Sunnheit på sjukehuset!

Då har eg komt til dag 14 og medisin doseringen blei halvert frå i går kveld av. Så det blir spennande om eg klarar å dette eller må øke smertemedisinene igjen, smertemedisinene må ned for at eg skal kunne få reise heim. Målet er fortsatt i morgon:) Dagen i dag har allerede vært innholdsrik, etter frokost bar det rett til fysio og eg hadde min lengste tur med gåstolen og gjekk ca 30m!! Så blei eg kjørt bort til ny avdeling, der eg fekk ny gips på handa og når eg kom opp på avdelingen min igjen, venta det hyggelig besøk av pappa og søskenbarn Monika. Fekk meg deilig sunn sjokolade og knaskegulrøtter. Setter så pris på når folk tar med litt av den sunnere varianten:) Ligg stort sett i senga, så er ikkje så lurt å trøstespise haugar med snop. 



Sjukehuset diskar og opp med mengder av frukt!


Har blitt forelska i Ombar sjokoladen!!


Av mannen fekk eg den finaste presangen!! Skulle få yogamatte og sa han;) Så gleder meg ekstremt mykje til eg kjem så langt at eg kan begynne med yoga. 

Det som er deilig er framover har eg så god tid, og kan bruke tid på meg sjølv, med tanke på kosthold og treninga. Eg må gjere små øvelser med beinet fleire gongar for dagen, skal eg kunne klare å gå i løpet av dei neste to mnd. 

Takk for at du leste:)

 

- Alle produkta som er vist er gaver frå familie og venner -

DEN DÅRLEGE STARTEN

Ja ja, då blei det blogg på meg og, kva denne bloggen skal inneholda vil nok vise seg etterkvart som tida går.

Ein kan virkelig sei at eg har fått ein ny start på livet og dette året kan berre bli bedre og bedre. Den 1.1.16 kom eg og min vetle familie i ei bilulykke. Me skulle heim til min mor på Voss og me skulle feire minstejenta sin 2 års dag. Då me nærma oss Voss, kom me plutselig til islagt vegbane og kom over i motsatt kjørefelt. Me mista kontrollen over bilen og smalt inn i bilen som kom i motsatt kjørefelt. Eg sjølv husker lite av heile hendelsen, men min mann som satt bak med barna våre husker alt.

Etter samanstøyten begynte bilen vår å brenne og min mann fekk ikkje opp dørene, mens eg var bevisstløs i førersetet. Etter kvart kom det utruleg mange og hjalp til, sløkte brannen og fekk oss ut. Det går ikkje ann å takke dere som hjalp oss nok!!!! Eg blei flydd til Haukeland sjukehus, mens resten av min familie blei sendt til Voss sjukehus. Eg låg på Haukeland ei veke før eg blei flytta til Førde Sentralsjukehus, mens min mann og barn kom ut av sjukehuset dagen etter. 





Dag 2, og godt dopa ned;)

 



Dag 9, trøtt lite søvn ettersom ein ligg på 4 manns rom!


Dag 10 fekk endelig tatt ein dusj. På Haukeland har dei virkelig ikkje tid til å dusje folk. Å endelig få dusje er noko av det deiligaste som har skjedd meg i år;) 


Var godt forslått og hadde blåmerker over alt!!


Dag 13, i dag. Fekk dusje i dag og, og er lykkelig over å få vite at eg får lov til å reise heim på fredag. Eg som trudde eg skulle ligge vekesvis på sjukehus.

Ulykka kunne ha gått så mykje verre og hadde f.eks min mann vært i passasjersetet istadenfor i baksetet med barna, er det ikkje sikkert han hadde hatt beina sine i dag. Eg har brudd i venstre legg, høgre lille finger og brystbeinet, så målet mitt dei neste mnd er å kunne gå. I dag har eg komt så langt at eg klarar å komme meg frå senga til rullestol åleine, og klarar å gå på do heilt åleine. I min kvardag er desse småstega utruleg store, og er ein kjempeseier! Klarar å gå hinke meg nokon meter med gåstol, men blir fort sliten og det å ha foten hengande ned er ekstremt vondt, då det kjem eit ekstremt trykk i foten når blodet renn ned, men det begynner å gå bedre det og.

Det er så mykje tankar som skal sorterast og pratast om no kjenner eg. Skal bli godt å få komme heim å prate med min mann ordentlig, snakke ut ordentleg, blir ikkje det samme å sitte på rom med mange andre på sjukehuset. 

På bloggen kjem eg framover til å vise framgangen eg har og vegen tilbake til det normale livet igjen!

Takk for at du leste:)

 

 

 

 

Les mer i arkivet » Januar 2017 » November 2016 » Juni 2016
hits